ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ & ΑΕΙΦΟΡΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Η έγνοια για το περιβάλλον είναι σχετικά καινούργια αν τη συγκρίνει κανείς με τη μεθοδολογία της παραγωγής- όπως τη γνωρίζουμε- και της οικονομικής ανάπτυξης που έχει ιστορία τριών αιώνων.
Ο τρόπος παραγωγής που έχει επικεντρωθεί στο χαμηλότερο δυνατό κόστος για να έχουμε «δήθεν» φθηνότερα προϊόντα εμείς οι καταναλωτές, δεν ελάμβανε υπόψη του, ούτε και το κάνει σε πολλές περιπτώσεις σήμερα, ένα άλλο τετραπλό κόστος το οποίο μετέθετε στην κοινωνία, δηλαδή:

1. Της κατασπατάλησης των φυσικών πόρων του πλανήτη μας,
2. Της εξαφάνισης πολλών ειδών ζωής από το φυσικό βασίλειο (χλωρίδα & πανίδα)
3. Του περιορισμού των καλλιεργήσιμων εδαφών που σε συνδυασμό με την αύξηση του πληθυσμού περιορίζει τις δυνατότητες διατροφής του ( η τεχνολογία της γενετικής τροποποίησης, τα λεγόμενα μεταλλαγμένα, που ευαγγελίζεται την κάλυψη κάθε ανάγκης, παρούσας και μελλοντικής, δεν έχει πείσει τον κόσμο για το ακίνδυνο του πράγματος) και βέβαια,
4. Η ρύπανση της ατμόσφαιρας και των νερών

Το θέμα των παραπάνω κινδύνων τέθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 από ένα διεπιστημονικό συνέδριο που έγινε στη Ρώμη της Ιταλίας που καταγράφηκε στην ιστορία σαν η Λέσχη της Ρώμης. Επιστήμονες κάθε ειδικότητας κτύπησαν το καμπανάκι και όλος ο δυτικός κόσμος αναγκάστηκε να στρέψει την προσοχή του στα φαινόμενα αυτά που επιβάρυναν δραματικά τη ζωή μας και επιπλέον να αρχίζει να σκέπτεται πως πρέπει να κάνει οικονομία στη διαχείριση των πόρων και στην πρόληψη του κινδύνου μόλυνσης, μέσα από την τροποποίηση των διαδικασιών παραγωγής.
Αυτή η ανάγκη για το νοικοκύρεμα της παραγωγής και της διατήρησης του πλούτου ώστε να τον επιστρέψουμε στα παιδιά μας καθαρό και όσο το δυνατό απείραχτο (ζούμε σε ένα κόσμο που τον δανειστήκαμε από τα παιδιά μας!) προκειμένου να συνεχιστεί η ζωή στον πλανήτη μας, δημιούργησε την ανάγκη για αειφόρο ανάπτυξη. Μια ανάπτυξη που θα στηρίζεται στην ανανέωση των πηγών μας και δε θα μολύνει το περιβάλλον αλλά θα το βοηθήσει να ανανήψει από τη μέχρι τώρα ζημιά που έχει πάθει. Δεν είναι κάτι εύκολο αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι η χημική ουσία διοξείδιο του άνθρακα (CO2) θέλει εκατό χρόνια για να χάσει τη μισή δηλητηριώδη δύναμή της!
Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτοστατεί στην προσπάθεια αυτή και επιβάλλει στα κράτη μέλη της να ακολουθήσουν μια πολιτική μείωσης των ρύπων, καλύτερης διαχείρισης των απορριμμάτων (βλ. ΧΥΤΑ, ανακύκλωση, επανάχρηση κλπ.), συνδράμοντας με οικονομικά μέσα ώστε να αποκατασταθεί η βλάβη σε ένα μάκρος χρόνου.
Αυτό θα γίνει εφικτό μόνο με τη σταδιακή αντικατάσταση των συμβατικών μηχανισμών παραγωγής, την αλλαγή στην αντίληψη της χρήσης των πόρων και την κατανόηση ότι το κόστος της μόλυνσης το μοιραζόμαστε όλοι! Επιβάλλεται λοιπόν η χρήση ειδικών φίλτρων και μηχανισμών βιολογικού καθαρισμού, η αξιοποίηση των εναλλακτικών/ ανανεώσιμων μορφών ενέργειας καθώς και ο περιορισμός της υπεράντλησης νερών και της χρήσης χημικών μέσων λίπανσης των χωραφιών που όχι μόνο περιόρισαν τη δυναμική της παραγωγής τους, αλλά και επιβάρυναν δραματικά τα επίγεια και υπόγεια νερά.
Το πρόβλημα έχει πάρει σημαντικές διαστάσεις και όλα τα κράτη του κόσμου έχουν συμφωνήσει σ’ αυτό. Πλην όμως λίγα είναι εκείνα που υπέγραψαν τη συνθήκη του Κιότο της Ιαπωνίας που προβλέπει τον περιορισμό των ρύπων και τη μετάβαση σε πιο φιλικές για τον πλανήτη διαδικασίες παραγωγής κι αξιοποίησης του πλούτου που διαθέτει. Λιγότερα είναι τα κράτη που τηρούν την υπογραφή τους, δηλαδή, που ξεκίνησαν να εφαρμόσουν την παραπάνω πολιτική. Η Αμερική (ΗΠΑ) και η Ρωσία που «παράγουν» τη μεγαλύτερη μόλυνση στον πλανήτη, δεν υπέγραψαν καν τη συνθήκη.
Ο δρόμος είναι μακρύς, τα συμφέροντα τεράστια και η μυωπία των ηγετών μας ανταγωνίζεται την απληστία τους. Και η απληστία καταρρακώνει την εξυπνάδα τους!
Εμείς όμως πρέπει να αγωνιστούμε, ο καθένας με τον τρόπο του, ώστε να γίνει σεβαστή η επιθυμία των παιδιών για έναν καθαρότερο κόσμο στον οποίο τα φέραμε να ζήσουν.
Ευχαριστώ
Ηρακλής Γωνιάδης
Σταυρούπολη 13/10/04